Η ιστορία της επιστήμης είναι γεμάτη με αφανείς ήρωες, αλλά το όνομα της Ρόζαλιντ Φράνκλιν (Rosalind Franklin) ξεχωρίζει ως ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα γυναικών που δεν έλαβαν την αναγνώριση που τους άξιζε. Γεννημένη στις 25 Ιουλίου 1920, η Βρετανίδα χημικός και κρυσταλλογράφος ακτίνων Χ ήταν η επιστήμονας που ξεκλείδωσε το μεγαλύτερο μυστικό της βιολογίας.
Το 1951, εργαζόμενη στο King's College του Λονδίνου, η Φράνκλιν εφάρμοσε με απαράμιλλη δεξιοτεχνία την τεχνική της περίθλασης ακτίνων Χ σε δείγματα DNA. Μετά από αμέτρητες ώρες σχολαστικής εργασίας, τράβηξε τη «Φωτογραφία 51». Αυτό το θολό σχήμα "X" ήταν η πιο καθαρή απόδειξη στον κόσμο ότι το DNA έχει τη δομή μιας διπλής έλικας, αποκαλύπτοντας πώς μεταφέρεται η γενετική πληροφορία.
Η μοίρα της Φράνκλιν σφραγίστηκε από μια πράξη που σήμερα θα προκαλούσε έντονες αντιδράσεις στους επιστημονικούς κύκλους:
Η διαρροή: Ο συνάδελφός της, Μόρις Γουίλκινς, έδειξε κρυφά τη φωτογραφία της στους Τζέιμς Γουότσον και Φράνκλιν Κρικ, χωρίς την έγκριση ή τη γνώση της.
Ο χαμένος κρίκος: Μόλις ο Γουότσον είδε την εικόνα, κατάλαβε αμέσως τη γεωμετρία του μορίου. Τα δεδομένα της Φράνκλιν ήταν ο «φάρος» για το περίφημο άρθρο τους το 1953.
Η παράλειψη: Στη δημοσίευσή τους, η συνεισφορά της υποβαθμίστηκε σε μια απλή υποσημείωση, στερώντας της την παγκόσμια δόξα.
Η Φράνκλιν δεν ήταν «μονοθεματική». Μετά το DNA, πραγματοποίησε πρωτοποριακή έρευνα για τη δομή των ιών (όπως ο ιός της πολιομυελίτιδας), προσφέροντας ανεκτίμητες γνώσεις στη μοριακή ιολογία, ενώ μελέτησε σε βάθος τη δομή του άνθρακα και του γραφίτη.
Έφυγε πρόωρα από τη ζωή το 1958, σε ηλικία μόλις 37 ετών, από καρκίνο των ωοθηκών. Το 1962, οι Γουότσον, Κρικ και Γουίλκινς τιμήθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ. Επειδή το βραβείο δεν απονέμεται μεταθανάτια, το όνομά της έμεινε εκτός. Σήμερα, το blog μας αποκαθιστά την αλήθεια: Χωρίς τη Ρόζαλιντ Φράνκλιν, η γενετική επανάσταση θα είχε καθυστερήσει για χρόνια!
Ποιά ήταν η Dorothy Crowfoot Hodkin;
Η Ντόροθι Κρόουφουτ Χόντζκιν (Dorothy Crowfoot Hodgkin) ήταν η γυναίκα που χαρτογράφησε τις πιο περίπλοκες βιολογικές δομές του κόσμου. Γεννημένη στις 12 Μαΐου 1910, αυτή η σπουδαία Βρετανίδα χημικός εξέλιξε την τεχνική της κρυσταλλογραφίας ακτίνων Χ σε μια τρισδιάστατη τέχνη που έσωσε εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές.
Η Χόντζκιν είχε ένα μοναδικό, σχεδόν μαγικό χάρισμα: μπορούσε να αποκρυπτογραφεί τη διάταξη των ατόμων εκεί που οι άλλοι επιστήμονες έβλεπαν μόνο ένα αδιαπέραστο χάος. Στο ενεργητικό της καταγράφονται τρεις από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις του 20ού αιώνα:
Πενικιλίνη (1945): Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσδιόρισε τη δομή της, γεγονός που επέτρεψε τη μαζική παραγωγή του πρώτου θαυματουργού αντιβιοτικού της ανθρωπότητας.
Βιταμίνη B12 (1956): Η αποκωδικοποίηση αυτού του απίστευτα σύνθετου μορίου θεωρήθηκε τότε ένας απόλυτος μαθηματικός και χημικός άθλος.
Ινσουλίνη (1969): Μετά από 35 χρόνια επίμονης και εξαντλητικής έρευνας, κατάφερε να χαρτογραφήσει τη δομή της, προσφέροντας ένα ανεκτίμητο εργαλείο για την κατανόηση και αντιμετώπιση του διαβήτη.
Το 1964, η Ντόροθι Χόντζκιν τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας, αποτελώντας μέχρι σήμερα τη μοναδική Βρετανίδα γυναίκα που έχει κερδίσει Νόμπελ στις επιστήμες.
Το πιο συγκλονιστικό κομμάτι της ιστορίας της, όμως, κρύβεται πίσω από τα εργαστηριακά όργανα. Από την ηλικία των 24 ετών, η Ντόροθι έπασχε από βαριά και επιθετική ρευματοειδή αρθρίτιδα. Παρά τα παραμορφωμένα και γεμάτα πόνο χέρια της, δεν σταμάτησε ποτέ να χειρίζεται με απίστευτη λεπτότητα τους μικροσκοπικούς κρυστάλλους κάτω από το μικροσκόπιο, αποδεικνύοντας ότι το πάθος για τη γνώση είναι ισχυρότερο από κάθε φυσικό εμπόδιο.
Η Χόντζκιν δεν ήταν απλώς μια ιδιοφυΐα των εργαστηρίων, αλλά και μια θερμή ανθρωπίστρια που αγωνίστηκε για την παγκόσμια ειρήνη και τη διεθνή επιστημονική συνεργασία. Στο blog μας, την τιμούμε ως την απόλυτη απόδειξη ότι η επιστημονική περιέργεια, η επιμονή και η ευφυΐα μπορούν κυριολεκτικά να αλλάξουν την πορεία της ανθρωπότητας!
Χρύσπα Μακρή, μαθήτρια της Β λυκείου του 2ου ΓΕΛ Ν. Ιωνίας Βόλου
Στο καταφύγιο άγριων ζώων Rockwood στη Νότια Αφρική ζει μια αγέλη από καμηλοπαρδάλεις. Μια μέρα, τον περασμένο Μάρτιο, έπειτα από μια καταιγίδα κατά την οποία είχαν εκδηλωθεί κεραυνοί, οι περιβαλλοντολόγοι που εργάζονταν στο καταφύγιο παρατήρησαν ότι έλειπαν από την αγέλη δύο θηλυκά. Ξεκίνησε αμέσως η προσπάθεια ανεύρεσής τους και τελικά εντοπίστηκαν νεκρές σε απόσταση περίπου επτά μέτρων η μία από την άλλη. Οι δύο καμηλοπαρδάλεις, ηλικίας τεσσάρων και πέντε ετών, είχαν έντονη οσμή αμμωνίας, γεγονός που παρέπεμπε σε χτύπημα από κεραυνό. Στη νεκροψία που ακολούθησε, διαπιστώθηκε ότι ένας κεραυνός χτύπησε τη μία καμηλοπάρδαλη στο κεφάλι. Η δεύτερη έχασε τη ζωή της όταν βρέθηκε πολύ κοντά στο σημείο όπου έπεσε κεραυνός και υπήρξε κάποια φονική αλληλεπίδραση με τον αέρα ή το έδαφος αμέσως μετά το συμβάν – πιθανότατα κάποιου είδους ηλεκτροπληξία.
«Αν βρίσκεσαι στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, είσαι εκτεθειμένος. Δεν λειτουργούν οι καμηλοπαρδάλεις ως αλεξικέραυνα, αλλά έχουν πέσει κατά καιρούς θύματα κεραυνών, τόσο με άμεσο τρόπο όσο και έμμεσα. Ενας κεραυνός χτύπησε το δέντρο κάτω από το οποίο βρισκόταν μια καμηλοπάρδαλη που είχε πάει εκεί για να προστατευτεί από την καταιγίδα, αυτό έπεσε και τη χτύπησε θανάσιμα. Από πτώσεις δέντρων που οφείλονται σε κεραυνό έχουν χάσει τη ζωή τους πολλές φορές ζώα που αναζητούν εκεί καταφύγιο από την κακοκαιρία» είχε δηλώσει παλαιότερα στο BBC ο περιβαλλοντολόγος Τζούλιαν Φένεσι που εργάζεται στη Ναμίμπια.
Πηγή: Protagon.gr
Κουτσικουρή Αθηνά, Μαλάμου Μαρία, Χρήστο Μαριλένα, Β' τάξη 2ου ΓΕΛ Ν. Ιωνίας ΒόλουΑν και οι πανομοιότυποι δίδυμοι μοιράζονται πολλά φυσικά χαρακτηριστικά, κάθε άτομο εξακολουθεί να έχει τα δικά του μοναδικά δακτυλικά αποτυπώματα.Τα πανομοιότυπα δίδυμα, από την άλλη πλευρά, σχηματίζονται μέσα στο ίδιο ωάριο που χωρίζεται στα δύο, με αποτέλεσμα τα δύο άτομα να έχουν παρόμοιο, αν και όχι ακριβώς το ίδιο DNA.
Μάλιστα, μια μελέτη του 2021 με 381 πανομοιότυπα δίδυμα και 2 σετ πανομοιότυπων τριδύμων διαπίστωσε ότι μόνο 38 εξ αυτών είχαν πανομοιότυπα γονίδια.
Μοιράζονται πολλές φυσικές ομοιότητες ως αποτέλεσμα του κοινού τους DNA, όπως χρώμα μαλλιών, ματιών και το τόνου δέρματος. Λέγεται ότι ένα στα τέσσερα πανομοιότυπα δίδυμα είναι σαν καθρεφτιζόμενα είδωλα μεταξύ τους.
Τα δακτυλικά αποτυπώματα δεν περιλαμβάνονται σε αυτές τις γενετικές ομοιότητες. Αυτό συμβαίνει επειδή ο σχηματισμός δακτυλικών αποτυπωμάτων εξαρτάται τόσο από γενετικούς όσο και από περιβαλλοντικούς παράγοντες στην μήτρα.
Οι πιθανότητες για πανομοιότυπα δακτυλικά αποτυπώματα σε πανομοιότυπα δίδυμα είναι ελάχιστες έως μηδενικές.
Αν και ανέκδοτα κείμενα στο διαδίκτυο συζητούν συχνά την πιθανότητα ότι η επιστήμη θα μπορούσε να κάνει λάθος, καμία έρευνα δεν έχει βρει ότι τα πανομοιότυπα δίδυμα μπορούν να έχουν τα ίδια δακτυλικά αποτυπώματα.
Σύμφωνα με το Μητρώο Διδύμων της Πολιτείας της Ουάσιγκτον, τα πανομοιότυπα δίδυμα έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά στα δακτυλικά τους αποτυπώματα, συμπεριλαμβανομένων των βρόχων και των κορυφογραμμών. Αλλά το ότι έχουν τέτοιες ομοιότητες με γυμνό μάτι δεν σημαίνει ότι η σύνθεση των δακτυλικών αποτυπωμάτων τους είναι ακριβώς η ίδια.
Μάλιστα, το αμερικανικό Εθνικό Κέντρο Τεχνολογίας της Εγκληματολογικής Επιστήμης αναφέρει ότι “δεν βρέθηκαν ποτέ δύο άνθρωποι να έχουν τα ίδια δακτυλικά αποτυπώματα — συμπεριλαμβανομένων των πανομοιότυπων διδύμων”.
Κουτσικουρή Αθηνά, Μαλάμου Μαρία, Χρήστο Μαριλένα, Β' τάξη 2ου ΓΕΛ Ν. Ιωνίας Βόλου
Ο Λόιντ Όλσεν ήταν ένας από τους εκατοντάδες εκατομμύρια αγρότες του κόσμου που αποφάσισαν μια μέρα να κάνουν σούπα το πιο καλοθρεμμένο κοτόπουλό τους. Το συγκεκριμένο κοτόπουλο όμως δεν είχε καμία… διάθεση να γίνει ένα από τα δισεκατομμύρια τέτοια του κόσμου που θα κατέληγε παρέα με καροτάκια και χορταρικά στην κατσαρόλα…
Μια όρνιθα, ελεύθερη στη φύση, μπορεί να ζήσει από 5 έως 11 χρόνια, ανάλογα τη ράτσα. Μια όρνιθα ακέφαλη είναι γνωστό ότι αντέχει έως και λίγα λεπτά, προτού ξεψυχήσει. Το κοτόπουλο της ιστορίας μας ξεπέρασε όμως κάθε οργανικό και βιολογικό νόμο. Παραμένοντας ζωντανό επί 18 ολόκληρους μήνες, χωρίς κεφάλι!
 |
| ο Μάικ και οι αγρότες Όλσεν |
Το απίστευτο κι όμως αληθινό συμβάν έλαβε χώρα στην πόλη Φρούτα του Κολοράντο το Σεπτέμβριο του 1945. Μετά τον αποκεφαλισμό του από τον Όλσεν, το πουλερικό συνέχισε να περπατά σα να μην συμβαίνει τίποτα. Έκπληκτος ο αγρότης, αποφάσισε να μη του δώσει τη χαριστική βολή για να δει που το… πάει.
Το άφησε και επέστρεψε το επόμενο πρωί στο κοτέτσι, διαπιστώνοντας ότι το ζωντανό απλώς δεν… ήθελε να πεθάνει. Ασφαλώς η κίνηση του δεν ήταν κανονική, λόγω έλλειψης όρασης περπατούσε αδέξια, αλλά στεκόταν στα δυο του πόδια και σουλατσάριζε κανονικότατα, αναζητώντας ενστικτωδώς τροφή.
Ο Όλσεν αποφάσισε να το συντηρήσει και έπρεπε να βρει έναν τρόπο για να το ταΐζει. Εξέτασε τον λαιμό του και άρχισε να του ρίχνει τροφή σε υγρή μορφή, με σύριγγα κατευθείαν στον οισοφάγο. Ζωτικής σημασίας επίσης ήταν να του καθαρίζουν τη βλέννα με μια σύρριγα από το λαιμό για να μην πνιγεί. Το κοτόπουλο βαφτίστηκε Μάικ κι έγινε το κατοικίδιο της οικογένειας, το οποίο στην αρχή οι γείτονες αντίκριζαν με… τρόμο.
Τι είχε συμβεί όμως και το ζώο είχε επιζήσει κόντρα σε κάθε λογική; Ύστερα από μια σειρά εξετάσεων, στις οποίες υποβλήθηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Γιούτα, το «θαύμα» αποδόθηκε ως εξής: Ο Μάικ επέζησε επειδή ο Όλσεν αστόχησε και δεν πέτυχε τον εγκεφαλικό μίσχο, το ένα αυτί και την καρωτίδα.
Το κοτόπουλο είχε χάσει την όρασή, το ράμφος του κι ένα μέρος του εγκεφάλου του, όχι όμως αυτό που επηρέαζε τις ζωτικές του λειτουργίες.
 |
| ποίημα για τον Μάικ |
Το απίστευτο βέβαια είναι ότι σε όλα αυτά είχε προστεθεί μια ακόμα ζωτικής σημασίας σύμπτωση. Ένας θρόμβος είχε εμποδίσει την ακατάσχετη αιμορραγία…
Το Μάρτη του 1947 και ενώ βρισκόταν σε ένα μοτέλ, πνίγηκε από έναν σπόρο καλαμποκιού που είχε καταφέρει να βάλει στον οισοφάγο του. Οι Όλσεν δεν είχαν μαζί τους τον κατάλληλο εξοπλισμό για να τον σώσουν.
το άγαλμα του Μάικ
Ο Μάικ εξελίχθηκε σε… τοπικό ήρωα στη γενέτειρα του. Οι κάτοικοι της μικρής πόλης του Κολοράντο έστησαν άγαλμα προς τιμήν του και από το 1999 διοργανώνουν κάθε χρόνο φεστιβάλ στη… μνήμη του. Οι συμμετέχοντες προσέρχονται μαζί με τους κόκορές τους και παίρνουν μέρος σε μικρούς διαγωνισμούς.
.jpeg)